صفحه ۵۶ هدیه ششم

درس نهم: دوران غیبت

چه روزگار سختی!
خلیفه‌ی عبّاسی به تمام جاسوسان و مأموران دستور داده بود تا همه جا را زیر نظر بگیرند و هر جا امام مهدی (علیه‌السّلام) را دیدند، دستگیر کنند و به دربار بیاورند.
جاسوسی، تعقیب، دستگیری، زندان، آزار و اذیّت و به شهادت رساندن؛ این‌ها عادت و روش همیشگی خلفای عبّاسی در برابر امامان معصوم (علیهم‌السّلام) بود. به‌ویژه از زمان امام کاظم (علیه‌السّلام) به بعد که با شدّت بیشتری این روش دنبال می‌شد.
با همه‌ی این ستم‌ها باز به نتیجه نرسیده بودند و درخت سربلند امامت روز به روز بالنده‌تر و ثمربخش‌تر می‌شد و سایه‌ی گسترده‌اش سرپناهی امن برای اهل ایمان بود.

دشمنان خدا قبل از تولّد امام مهدی (علیه‌السّلام) می‌خواستند از ولادت ایشان جلوگیری کنند ولی به لطف خدا نقشه‌ی آن‌ها نقش بر آب شد.
در دوران کودکی نیز نتوانستند به ایشان دسترسی پیدا کنند.
بعد از شهادت امام حسن عسکری (علیه‌السّلام)، امام مهدی (علیه‌السّلام) امام و پیشوای مردم شد و خلیفه که از این رویداد بسیار ناراحت و پریشان شده بود، تمام نیروهای خویش را به کار گرفت تا هر چه سریع‌تر امام مهدی (علیه‌السّلام) را دستگیر کند.

امام مهدی (علیه‌السّلام) به فرمان خداوند از دید مردم پنهان شد تا کسی نتواند به ایشان دسترسی پیدا کند. از این زمان، «دوران غیبت» ایشان شروع شد. این غیبت، غیبت کوتاه مدّت یا غیبت صُغریٰ نامیده می‌شود که ۶۹ سال طول کشید.
در این دوران، امام مهدی (علیه‌السّلام) برای ارتباط با مردم، افراد خاصّی را انتخاب کردند تا جانشین ایشان بین مردم باشند.