صفحه ۳۰ نگارش پنجم

پاسخ ۱

نام قصّه: «غرورِ کدو و صبوریِ چنار».
کنار یک چنارِ بلند، کدوبُنی رویید و چون خیلی زود بالا رفت و به شاخه‌ها رسید، به چنار گفت: «تو با این همه سال هنوز به پای من نرسیده‌ای!»
چنار آرام جواب داد: «بالا رفتنِ تند مهم نیست؛ مهم این است که ریشه و تنه‌ات محکم باشد و بمانی.»
کدوبُن باز هم از روی غرور خودنمایی کرد و چنار را مسخره کرد.
چند روزی نگذشت که باد و سرما و پاییز رسید، برگ‌ها ریخت و کدوبُن خشک شد و از شاخه‌ها افتاد.
چنار اما چون سال‌ها آهسته رشد کرده و ریشه‌دار شده بود، استوار ماند و سایه‌اش را نگه داشت.
پیام قصّه: به رشدِ سریع و ظاهری مغرور نشویم؛ صبر، تلاشِ پیوسته و ریشه‌دار بودن باعث ماندگاری و ارزش واقعی می‌شود.