اهمیت جملهی موضوع از جملههای تکمیلکننده بیشتر است؛ به همین سبب، در این درس، تلاش میکنیم تا جملهی موضوع را بهتر و بیشتر بشناسیم. جملهی موضوع و جملههای تکمیلکننده ساختمان بندهای بدنه را تشکیل میدهند.
اکنون از بندهای بدنه آغاز میکنیم. هر یک از بندهای بدنه یک موضوع اصلی دارد. موضوع اصلی هر بند، معمولاً، در اولین جملهی آن، آورده میشود. به این جمله «جملهی موضوع» گفته میشود.
در نوشتهی زیر، که یک بند است، جملهی نخست آن، «بهار فصل روییدن و تازهشدن است»، جملهی موضوع است.
«بهار فصل روییدن و تازهشدن است. در فصل بهار، همهی موجودات از خواب زمستانی بیدار میشوند. خاک هم تکانی به خود میدهد و سبزهها را میرویاند و شاخ و برگ خشکیدهی درختان هم سرسبز و پُرشکوفه میشوند.»
جملهی موضوع مهمترین جملهی بند است. از این رو، جملهی موضوع راهنمای خوبی برای نویسنده و خواننده است. نویسنده، با نوشتن جملهی موضوع، درمییابد که چه مطالبی را باید در جملههای بعد بگنجاند. خواننده نیز، با خواندن جملهی موضوع، بهآسانی میفهمد که موضوع بند چیست. در مثال بالا، وقتی نویسنده بند را با جملهی «بهار فصل روییدن و تازهشدن است» آغاز کند، میداند که جملههای بعدی باید بیانکنندهی موضوع بهار و رویش باشد. خواننده نیز، با خواندن جملهی موضوع، در ابتدای بند، متوجه مطالب این بند میشود.
چه رابطهای بین جملهی موضوع با بقیهی جملههای بند وجود دارد؟
همانطور که در نمونهی بالا دیدیم، در یک بند، بهجز جمله موضوع، جملههای دیگری نیز وجود دارد که موضوع جملهی نخست را تأیید و تقویت میکنند. بند یا نوشتهای که تمام جملههای آن در توضیح و شرح بیشتر فکر و موضوع جملهی نخست (جملهی موضوع) باشد بند یا نوشتهی منظم و منسجم است.
پرسش و پاسخ بدون پرسش
تا کتون پرسشی ثبت نشده.