صفحه ۲۸ نگارش هفتم

◆ بخش میانی

بخش میانی، یا تنه، ایستگاه سوم و بخش اصلی نقشهٔ نوشتن است؛ همان فضای کلی است که دورنمای آن را در آغاز نوشته دیده بودیم. سخن اصلی نویسنده در بخش تنه می‌آید. تعریف، توصیف، شرح و گسترش موضوع، در تنهٔ نوشته اتفاق می‌افتد. تنهٔ نوشته از نظر حجم هم گسترده‌ترین بخش نوشته است.

باید دقت کرد که:

• بخش میانی از بخش آغازین و پایانی بیشتر باشد.
• هر بند آن فقط به یک موضوع اختصاص یابد.
• بین بندهای آن ارتباط باشد.

◆ بخش پایانی

آخرین بخش هر نوشته بخش پایانی یا نتیجه‌گیری آن است. پایان نوشته، فرودگاه ذهن نویسنده است. هواپیمایی که از ذهن نویسنده به پرواز درآمده بود اکنون، در فرودگاه فرجامین خود به زمین می‌نشیند. در پایان هر نوشته، بی‌آنکه نتیجه‌گیری یا مستقیم‌گویی کنیم، پیامی را به خواننده انتقال می‌دهیم.

رعایت موارد زیر به گیرایی و جاذبهٔ بخش پایانی نوشته کمک می‌کند:

• کوتاه و گویا باشد.
• به برخی از پرسش‌های اساسی خواننده پاسخ بدهد.
• خواننده را به تأمل و تفکر دربارهٔ موضوع وادارد.

معلم، پس از این گفت‌وگو، به دانش‌آموزان گفت: «حالا عزیزانم، می‌خواهم برایتان خاطره‌ای از کلاس‌های انشای خودم تعریف کنم که با درس امروز، ارتباط دارد:

معلم انشای ما روزی، موضوعی به ما داد و از ما خواست دربارهٔ آن انشایی بنویسیم. آن روز، گمان می‌کردم انشای من جزء انشاهای خوب کلاس است اما بعدها، که خودم معلم انشا شدم، فهمیدم آن انشا ایرادهایی هم داشته است.